Όταν συνάντησα την Τζούλια Ρόμπερτς

Πρώτη φορά την «συνάντησα» όταν ήμουν στο πανεπιστήμιο. Παρακολούθησα την ιδιαίτερα επιτυχημένη ταινία της 4-5 φορές! «Πλάκα μου κάνεις» θα μου έλεγες μάλλον έκπληκτος…! «Ναι, πλάκα κάνω, στην πραγματικότητα την παρακολούθησα έξι φορές, και ίσως και μία επιπλέον για να βγάλω μερικές φωτογραφίες…!!

Ο νέος της ρόλος σε αυτή την ταινία ως μοντέρνα σταχτοπούτα δεν με άφησε ασυγκίνητο. Καλά, δεν είχα παρακολουθήσει θα μου πεις παρόμοιες ταινίες στο παρελθόν; Φυσικά και είχα, αλλά αυτή η ηθοποιός είχε κάτι ιδιαίτερο. Ήταν σαν να ερωτεύτηκα ξανά έπειτα από πάρα πολύ καιρό. Έψαξα για τον καλύτερο τρόπο να βγάλω φωτογραφίες σε σκοτεινό δωμάτιο χωρίς να χρησιμοποιήσω το φλας της φωτογραφικής μηχανής. Τέλεια..! Μέσα σε αυτό το ήσυχο σινεμά της Θεσσαλονίκης, αυτής της υπέροχης ελληνικής πόλης, άρχισα να βγάζω στα κρυφά φωτογραφίες, και… ω του θαύματος, η αποστολή εξετελέσθη! Ένα όμορφο μικρό πόστερ, ένα κολάζ αποτελούμενο από τις καλύτερες φωτογραφίες που τράβηξα, κρεμόταν στον τοίχο του υπνοδωματίου μου δίπλα στην ντουλάπα. Απολάμβανα να λέω σε φίλους ότι ήταν αληθινές φωτογραφίες που μου έστειλε ένας φίλος που την γνώριζε… ή κάτι παραπλήσιο. Το αστείο; για λίγα δευτερόλεπτα το πίστευαν. Ποιός θα σκεφτόταν άλλωστε ότι κάποιος εκείνα τα χρόνια θα μπορούσε να πάει να βγάλει κρυφά φωτογραφίες μέσα σε ένα σινεμά; Μην ξεχνάτε, ήταν ακόμα η εποχή της κλασικής φωτογραφικής μηχανής. Ξεχάστε τα κινητά και όλη την υπόλοιπη τεχνολογία που ακολούθησε.

«Εγώ θα την γνωρίσω μια μέρα», συνήθιζα να λέω σε μερικούς φίλους, κι εκείνοι απλά κούναγαν το κεφάλι με τρόπο που ήταν σαν να έλεγαν, «Κοσμά, άνοιξε την Ανατομία και… προσγειώσου στον πλανήτη Γη». Ήμουν φοιτητής στο Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού, με άλλα λόγια, σπούδαζα για να γίνω γυμναστής. Η γυμναστική ήταν πάντα το πάθος μου.

Τα χρόνια περνούσαν, και ανά περιόδους παράξενα συμβάντα συνέχιζαν να μου θυμίζουν ότι κάποτε μου άρεσε η Τζούλια Ρόμπερτς. Όπως όταν τρία από τα κορίτσια που ερωτεύτηκα είχαν τόσα πολλά κοινά μαζί της. Στο ένα, ο τρόπος που μίλαγε και άρθρωνε τις λέξεις. Στο άλλο, το πρόσωπο της. Στο τρίτο, οι κινήσεις της και όλη η αύρα της. Πόσο παράξενη είναι η ζωή… Τίποτα σοβαρό δεν μπόρεσε να γίνει μαζί τους, αλλά εγώ συνέχισα να πιστεύω στα παραμύθια. Και καλά έκανα… γιατί έφτιαξα τη ζωή μου σαν ένα από αυτά…

Εκείνη τη μέρα, δεν περίμενα τίποτα διαφορετικό απ’ ό,τι συνήθως. Ήταν άλλο ένα πρωινό όπως όλα τα άλλα στο γυμναστήριο, η οικογενειακή επιχείρηση όπου πέρναγα τον περισσότερο χρόνο μου. Ήταν αρκετά χρόνια μετά, στον τόπο μου, το όμορφο νησί της Χίου. «Πάρε αυτό να ακούσεις την Τζούλια», μου είπε, αφήνοντας το στην ρεσεψιόν του γυμναστηρίου. Ήταν μία πελάτισσα και καλή φίλη… Ήξερε το «ιστορικό μου» με την Τζούλια, αλλά δεν περίμενε να μείνω τόσο έκπληκτος. Ήταν ένα CD (Ψηφιακός δίσκος μουσικής)… 

Αν και αποφάσισα να ακολουθήσω μία καριέρα στον χώρο της Άσκησης και της Υγείας, πάντα είχα μέσα μου το μικρόβιο της μουσικής. Είχα κάνει μαθήματα πιάνου για περίπου έξι χρόνια, και ταυτόχρονα παρακολουθούσα και μαθήματα θεωρίας της μουσικής. Αυτό όμως που μου άρεσε να κάνω περισσότερο ήταν να συνθέτω μικρές μελωδίες στο πιάνο. Με το πέρασμα των χρόνων αυτή η ανάγκη μου μεγάλωσε, κι έτσι άρχισα να γράφω διάφορα κομμάτια για να αποτελέσουν μέρος ένός άλμπουμ. Πάντα ονειρευόμουν να κυκλοφορήσει ένας δίσκος με τα κομμάτια μου. Κάθε βράδυ λοιπόν μετά τη δουλειά, συνήθως τις μεταμεσονύκτιες ώρες, «ταξίδευα σε παραδείσους», εκεί που μόνο η μουσική μπορεί να σε πάει. Τελικά φαίνεται ότι μετά τα μεσάνυχτα πάντα δημιουργώ υπέροχα πράγματα, αλλά ουδεμία σχέση έχω με τον κόμη Δράκουλα. Απλά μου αρέσει η ησυχία αυτές τις ώρες που κανείς δεν σε ενοχλεί. Έτσι λοιπόν, μέρα με τη μέρα (στην κυριολεξία νύχτα με τη νύχτα), νότα-νότα, τελείωσα μέσα σε δύο χρόνια δώδεκα όμορφα κομμάτια. Έγραψα και μερικά λόγια για να χρησιμοποιηθούν ανάμεσα στη μουσική. Πες το ένα μοντέρνο παραμύθι, κάποιου είδους ποίησης και μουσικής όμορφα παντρεμένες.

«Είναι καλό, αλλά δεν μπορεί να φθάσει ψηλά αυτή τη στιγμή που ο κόσμος ακούει άλλου είδους μουσική, δεν είναι εμπορικό» μου είπε μία δισκογραφική εταιρεία. Τότε μου ήρθε η μεγάλη ιδέα. «Ξέρω!», είπα στον εαυτό μου. «Ναι! Πώς και δεν το σκέφτηκα νωρίτερα; Αυτό είναι..!»

«Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια.!!» έλεγα μέσα μου… Θα χρησιμοποιήσω τη μουσική μου για κάποιο καλό σκοπό, και θα προσκαλέσω τη Τζούλια Ρόμπερτς να διαβάσει τον πεζό λόγο ενδιάμεσα, αυτό που αν μπορούσα θα το έλεγα κάποιου είδους ποίησης. Η φωνή της είναι τόσο ωραία, και θα ταίριαζε γάντι. «Θα είναι για κάποιο φιλανθρωπικό σκοπό, δεν μπορεί να αρνηθεί, και η μουσική μου θα ακουστεί και σε περισσότερο κόσμο…». Δυστυχώς όμως η ζωή είχε άλλα σχέδια. Το μουσικό αυτό έργο το έχασα. Όλος ο μεταμεσονύκτιος κόπος δύο ετών για να ολοκληρώσω κάτι όμορφο γκρεμίστηκε, έτσι απλά.

«Είναι κάποια καινούρια ταινία όπου τραγουδάει;;;» την ρώτησα, η περιέργεια μου έτοιμη να εκραγεί. «Όχι, θα δεις…» Πήρα το CD στα χέρια μου και… Ω, θεέ μου!!! Ήταν ακριβώς η ιδέα που είχα σκεφτεί… Αυτό ήταν τρελό!! Κανείς δεν ήξερε για την ιδέα μου αυτή. Πώς μπορεί να συνέβαινε κάτι τέτοιο;

Ηθοποιοί του Χόλιγουντ διάβαζαν ποιήματα ενός διάσημου ποιητή, και ανάμεσα υπήρχε όμορφη ορχηστρική μουσική. Πράγματι, η φωνή της Τζούλια Ρόμπερτς ήταν υπέροχη μέσα σε αυτό το έργο.
«Ξέρεις κάτι… Εγώ μία μέρα θα την γνωρίσω! Δεν είναι αυτό ένα σημάδι; Αυτό είναι τρελό!», συνέχιζα να λέω. Η φίλη μου ήταν έκπληκτη και λίγο μπερδεμένη… «Κοσμά μου, σου εύχομαι ολόψυχα να την γνωρίσεις… αλλά πάμε τώρα για το μάθημα μας», που μεταφραζόταν πιθανότατα στο… «Κοσμά, προσγειώσου!»

Τα χρόνια περνούσαν, και από ένα μικρό χωριό ενός ελληνικού νησιού, η ζωή με έφερε στη Νέα Υόρκη. Στην πραγματικότητα εγώ με έφερα στην πόλη αυτή, όχι φυσικά για να βρω τη Τζούλια, αλλά γιατί ήθελα να αδράξω κάθε μέρα της ζωής μου, αυτής της μικρής αλλά μοναδικής ζωής που όλοι έχουμε. Ακόμα και με μία καθυστέρηση πολλών ετών, κατάλαβα ότι δεν πρέπει να σπαταλάμε ούτε ένα δευτερόλεπτο του όμορφου ταξιδιού μας στον κόσμο αυτό.

Η αλήθεια είναι ότι στην τηλεόραση όλα δείχνουν καλύτερα. Όταν είσαι εκεί, βλέπεις το πανδαιμόνιο πίσω από τις κάμερες και λίγη απογοήτευση δεν αργεί να ζωγραφιστεί στο πρόσωπο σου. Αυτό βέβαια δεν ήταν αρκετό για να εξαφανίσει τον ενθουσιασμό που είχα όλη τη μέρα. Στεκόταν σχεδόν μπροστά μου, σε αυτό το ξενοδοχείο στη Νέα Υόρκη, κι εγώ… σχεδόν σε απόσταση αναπνοής σαν άλλο ένα κέρινο ομοίωμα στο μουσείο της Μαντάμ Τισό. Ποτέ δεν είχα βρεθεί στη ζωή μου, και ποτέ δεν πίστευα ότι μπορώ να βρεθώ στο κόκκινο χαλί μίας ταινίας του Χόλιγουντ. Όχι ότι με είχαν καλέσει, αλλά με πήραν εκεί…

Μία πολύ καλή φίλη δημοσιογράφος δούλευε σε γνωστή εκπομπή της τηλεόρασης. «Κοσμά, πηγαίνω στο κόκκινο χαλί (πρεμιέρα) του… Θέλεις μήπως να έρθεις μαζί μου;» Δεν μου πήρε πολύ βέβαια να απαντήσω… Κράταγα το τηλέφωνο με τέτοιο τρόπο που έδειχνε κάτι ανάμεσα σε «Τι;;;» και στο Άγαλμα της Ελευθερίας. «ΝΑΙ!!!!! αναφώνησα, και σε εκείνη και στον εαυτό μου, πανηγυρίζοντας μέσα μου… «τα κατάφερα, τα κατάφερα!!!». Εν ριπή οφθαλμού, σαν ένας άλλος «άνθρωπος αστραπή» μεταφέρθηκα εκεί. Προφανώς είχα αναφέρει σε συζήτηση τον αστείο μου φοιτητικό έρωτα.

Παρακολουθούσα την Τζούλια καθώς απαντούσε στις ερωτήσεις που τις έκανε η φίλη μου. Στεκόμουν ακριβώς από πίσω τους βγάζοντας λίγες φωτογραφίες. Θα μπορούσα να της μιλήσω, ένα απλό «γεια», αλλά δεν το έκανα… Όμως ήταν εκείνη η στιγμή που κατάλαβα ότι όλα είναι δυνατά σε αυτή τη ζωή, εφόσον πιστεύουμε στα παραμύθια και στα θαύματα, και προσπαθούμε να γίνουμε μέρος τους.


Δημοσίευση: 10/7/2019 | Τελευταία ενημέρωση: 10/7/2019 | ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ | Το Βιβλίο | Αρχείο κατηγορίας | Σελίδα κατηγορίας | Κεντρικό  Αρχείο English |